تحولات

به گزارش "مهر" ، طبق برآورد انجام شده تعداد جمعیت 6 ساله و بالاتر ایران در سال 83 ، 9/59 میلیون نفر ، شامل 3/30 میلیون نفر مرد(6/50 درصد) و6/29 میلیون نفر زن (4/49 درصد) بوده است که از این تعداد 1/8 میلیون نفر بی سواد بوده اند.

بر اساس این آمار تعداد با سوادان در مناطق شهری 5/33 میلیون (7/64 درصد) و در مناطق روستایی 3/18 میلیون نفر (معادل 3/53 درصد) گزارش شده است. ضمن اینکه 89 درصد از مردان و 83 درصد از زنان ایرانی با سواد هستند.

همچنین پیش بینی می شود قدر مطلق بیسوادی در گروه سنی 6 سال و بالاتر از 81/7میلیون در سال جاری به 7/6 میلیون در سال 1388 افزایش یابد.

به این ترتیب با ادامه روند کنونی پیش بینی می شود برای با سواد شدن باقیمانده بیسوادان ایران ، 25 سال زمان نیاز است.

پيدايش کلمات پولی ايران:

ريال در اسفند ماه ۱۳۰۸ واحد رسمی پول ايران شد. قبلا واحد پول کشور ما قران بود.
قران يک لغت عربی است. اين کلمه در اصل صاحبقران بوده که بر روی سکه های ايران ضرب شده بوده و مردم بخاطر راحتی کلام به آنها قران ميگفتند.
تومان يک کلمه ترکی است. هرده قران يک تومان بوده. کلمه تومان از آثار حمله مغولها به ايران وارد شد. امير تومان يعنی فرمانده ده هزار نفر. تومان نام سکه ای بوده که به ده هزار دينار تقسيم ميشده.
ريال يک کلمه اسپانيايی و پرتغالی است. اين کلمه از همان زمان تصرف جزيره هرمز توسط پرتغاليها وارد ايران شد.
اسکناس هم يک ريشه روسی دارد به معنی حواله که با رواج پول کاغذی در ايران با اين نام شناخته شد.
ريال به صد دينار تقسيم ميشد. قران هزار دينار بود.
دينار يک لغت يونانی است. درهم نيز يونانی است و از زمان اسکندر به يادگار مانده.
دراخم ( دراهم جمع مکسر درهم) در يونان و دينار در يوگوسلاوی سابق و همچنين در عراق بکار ميروند.

بنظر شما اين کار اسرائيل يعنی بمباران يک کشور ديگر درست است؟
من نميخواهم يکجانبه به داوری بنشينم و چشمانم را در برابر موشک پرانی های حزب الله ببندم.
بلکه معتقدم هريک از طرفين را بايد جداگانه نقد کرد. همه ما در محکوميت افراطي گريهای اسلامی يد طويلی داريم زيرا در کشور خود لطمات و صدماتش را به عينه ديده​ايم ولی در مورد اسرائيل که معمولا از پشتيبانی های بی چون و چرای امريکا و غرب برخوردار است و شب و روز رسانه های خبری بنفع اسرائيل خبر سازی ميکنند را با مسامجه و اغماض نگاه میکنیم چون بیش از همه از اسلامگرایان ضربه خورده ایم. در حالیکه نباید کار غلط کسی را با کار اشتباه دیگری معامله کنیم.
بنظر من بمباران مردم در حال فرار لبنان کار غير انسانی است همانطور که کشتن انسانهای بيگناه اسرائيل توسط عمليات انتحاری کار غير انسانی است.
انسانهای عاقل و بی غرض و مرض در طی قرن گذشته از کشتار مردم غير نظامی رنجيده شدند و طی اعلاميه های حقوق بشر کشتار غير نظاميان را در جريان درگيريهای نظامی ممنوع کرده​اند. بمبهای خوشه​ای و ميکروبی و شيميايی و اتمی بدليل سرايت به مردم غير نظامی و بی دفاع از مدتها قبل ممنوع شده است. اما اين صحنه​های مشمئز کننده دائما در حال تکرارند. چرا؟ چون جانبداری کشورهای قدرتمند مثل امريکا و ديگران از طرفين درگيريها غير عادلانه است.
ما بايد حرف حق را بدون غل و غش بگوييم والا ممکن است با محافظه کاری و سکوت همين بلا بر سر هم وطنان و خانواده خودمان بيايد.

پنجاه میلیون دلار و چند نکته:

در ايران دوستی داشتم که ميگفت: برای اينکه از مسائل پشت پرده سياست و نحوه اداره کشور باخبر شوی لازم نيست حتما به بولتن‌های محرمانه و اسناد سری دسترسی داشته باشی، بلکه کافی است با دقت و تيزهوشی به اخبار سانسور شده و مطالب کنترل شده در همين روزنامه‌ها توجه کنی.

واقعا اين خبر هديه ۵۰ ميليون دلاری حکومت ايران به حماس برای اداره دولت فلسطين از آن خبرهايی است که با تامل در آن ميتوان بسياری از حقايق پشت صحنه حکومتگران را مشاهده کرد:

- اين اقدام نشان داد که در اين کشور، مجلس کشک است و چيزی است در حد دکور

- اين اقدام نشان داد که برای برخی هزينه‌ها در بودجه ساليانه ثبت نميشود

- اين اقدام نشان داد که هزينه کردن بيت المال نه اجازه مردم را ميخواهد و نه پاسخگويی به آنها لازم است

- اين اقدام نشان داد که برخلاف تصور بعضی از ما، مسئولين کشور مشاور آگاه و دلسوز ندارند والا با يادآوری کمکهای قبلی به کشورهای سوريه ليبی سودان وبوسنی و... که جز هدر دادن دارايی‌های اين ملت سودی برای کشور نداشت دست به اينکار نميزدند

- اين اقدام نشان داد که مديران اين نظام نسبت به وضع فلاکت بار مردم فقير بی تفاوت شده‌‌اند و در نتيجه اميد اينکه از طريق همين مسولين اوضاع مردم بهبود يابد امری خوش باورانه است.

- و ....

اگرچه اين مبلغ در مقايسه با درآمد ساليانه ايران رقم ناچيزی است ولی برای تقريب ذهن خودمان و اينکه حتی با درآمدهای چند برابر حاصل از فروش نفت اين حکومت نميتواند اوضاع اقتصادی مردم را سامان دهد چند مثال ساده را يادآور ميشويم:

با اين مبلغ ۵۰ ميليون دلار ميتوان برای همه بيماران ديابتی کشور داروی مجانی لااقل بمدت دوسال را تهيه کرد.

با اين مبلغ ميتوان ۵۰۰۰ شغل جديد ايجاد کرد. اين رقم ميتواند آمار بيکاران شهرهای دور افتاده و محروم را بشدت تقليل دهد و از ميزان جرايم اجتماعی بکاهد

با اين رقم می توان لااقل ۳۰۰۰ دستگاه مسکونی در مناطق زلزله زده بازسازی کرد

با اين رقم ميتوان ۱۰۰۰ مدرسه ابتدايی در همين جنوب تهران ايجاد کرد تا بچه‌های مردم در کلاسهای ۵۰ نفری از سر و کول هم بالا نروند

با اين رقم ميتوان تعداد قابل توجهی از زندانيانی که بدليل بدهی مالی در زندان هستند و قادر به پرداخت ديون خود نيستند از زندان نجات داد.

.....

همه اينها نشاندهنده اين است که از اين نظام آبی برای مردم فقير گرم نخواهد شد. مشکل مديريت اين کشور کمبود منابع مالی نيست. مشکل، مشکل نرم‌افزار و تفکر است.

این سوالی است که همه ما ایرانیان بیرون از چرخه قدرت و تصمیم گیری همواره از خود می پرسیم.. برای پاسخ به این سوال باید کمی روانشناسی و جامعه شناسی قشر حاکم بر نظام مدیریت کشور را بشناسیم. کسانی که در همه عمر از واقع بینی دور بوده و جهان بینی شان فقط منحصر به تعالیم مذهبی است و همه عالم و وقایع را با آیات و روایات تفسیر و توجیه میکنند همواره خود را بینیاز از دور اندیشی و استفاده از توجیهات علمی و تئوریهایی که با ذهن و عقل ناقص بشر ساخته شده میدانند

ارزش علم و دانش در نزد آنها فقط علوم الهی و خداشناسی است. با علوم تجربی رابطه خوبی ندارند و یا لااقل به نتایج آن بی اعتمادند. از برنامه ریزی و دوراندیشی گریزانند. شما اگر زندگی طلبه ها را در حوزه های علمیه مورد مطالعه قرار دهید بخوبی متوجه این روحیه روزمرگی میشوید. بدون برنامه ساعتها با هم بر سر موضوعی موهوم بحث و جدل میکنند

در مقابله با مشکلات دنیای مادی همواره متکی به امید و آرزو و امدادهای خدا و اولیا هستند
بیاد دارم یکی از مسئولین میگفت: تا زمان ارتحال حضرت امام ما واقعا باورمان شده بود که بر اساس: خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار ایشان تا ظهور حضرت حجت زنده خواهند ماند

یعنی حتی در بدیهی ترین مسائل فکر عاقبت کاری را نمیتوانند بکنند زیرا متکی به رحمت واسعه الهی و کمکهای امامان معصوم هستند
بارها شنیده ایم که میگویند ایران مملکت امام زمان است و ایشان خودش کشور شیعه را از بلیات و خطرات حفظ خواهد کرد
بنابر چنین اعتقاداتی دیگر نیازی به واقع نگری و پرهیز از خطر باقی نمی ماند

چنین طرز تفکری باعث میشود که در برابر بحران هسته ای چشم و گوش بسته و فقط متکی بر شعارهایی نظیر درس گرفتن از عاشورا و تن به زور ندادن جلو میروند و ملتی را با خود به قهقرا میبرند

لطفا حمايت نکنيد!

خيلی از ما ايرانيان داخل و خارج تصور ميکنيم که اعتصاب يعنی اعتراض مسالمت آميز عليه رژيم ولذا تا خبر دار ميشويم در يک گوشه ای از مملکت چند تا کارگر برای گرفتن حقوق معوقه يا افزايش حقوق و ديگر امکانات اوليه خود اعتصاب کرده اند خوشحال شده و آنرا نقطه شروعی برای سقوط نظام می پنداريم و فورا اطلاعيه ميديم و از اونها حمايت ميکنيم.

از طرفی ديگر، مسولين حکومتی ايران هم همين تصور را دارند( يا لااقل دوست دارند اينچنين تلقی غلطی از اعتصاب جا بيفتد) که بمحض شروع اعتصاب در کارخانه يا واحد صنفی فورا عوامل اطلاعاتی را به کمک ميگيرند که آقا تحقيق کنيد اينها از کجا تحريک شده اند؟! حتما رد پای ضد انقلاب و احتمالا اسرائيل و امريکا بايد کشف شود.

در صورتی که واقعا اينطور نيست. اعتصاب حق کارگر است. اين امر در دنيای متمدن جا افتاده که با اعتصاب بعنوان يک حق و حقوق کارگر برخورد ميکنند. در چنين کشورهايی مسولين اجرايی کشور برای شکستن اعتصاب حق ندارند از نيروی قهريه استفاده کنند زيرا اين کار جرم مسلم است. اين حق کارگر است که بتواند با دست کشيدن از کار مطالبات خود را مطرح و علنی کند. در اين کشورها نمايندگان اتحاديه ها يا سنديکاها در چنين شرايطی همطراز مقامات اجرايی کشور پای ميز مذاکره ميروند و برای شکست اعتصاب چانه زنی ميکنند و معمولا منجر به عقد توافقنامه ای که متضمن منافع طرفين را لحاظ کند ميشود.

درست دو هفته پيش بود که در نيويورک کارگران اتوبوسرانی و مترو اين شهر دست از کار کشيدند. شهر نيويورک با آن جمعيت عظيم دچار هرج و مرج شد. مليونها دلار خسارت به اقتصاد نيويورک وارد شد. آيا دولت امريکا حق داشت کسی را بجرم اعتصاب و تحريک رانندگان برای دست کشيدن از کار زندانی کند؟

چرا در ايران و کشورهای ديکتاتوری مشابه اينگونه نيست؟ چرا هر صدای اعتراضی را تفسير به براندازی ميکنند؟ دليلش را همانطور که در بالا اشاره کردم در طرز نگاه اپوزيسيون و مسولين مملکت به مقوله اعتصاب بايد جستجو کرد.

مسولين مملکت برای لاپوشانی سو مديريت خود نياز به حمايتهای اپوزيسيون از حرکتهای کارگری دارند تا آنها را بجرم تلاش برای براندازی نظام مقدس سرکوب کنند.

اصلا کلمه اعتصاب در اذهان بسياری از ما، معادل اعتراض سياسی است و بخاطر همين تصور غلط هميشه سر کارگران اعتصابی بی کلاه ميماند.

اگر بخواهيد يک حرکت اعتراضی سالم در داخل مملکت به نتيجه نرسد بهترين و ساده ترين کار اين است که خبر آن به تلويزيونهای لس آنجلسی برسد. آنچنان هياهويی بپا ميکنند که خود کارگران از ترس زندان فورا به اعتصاب خود پايان ميدهند و به سر کار خود برميگردند.

اشکال اپوزيسيون در اين است که معتقدند همه اين اعتصابات رنگ و بوی سياسی دارد و معترضين خواستار سرنگونی رژيم هستند. اين يک تصور غلط است. در کشورهايی که فضای سياسی بسته ای دارد کسی جرات اعتراض ندارد زيرا اعتراض مساوی است با زندان و مجازات های سنگين. اعتراض در جايی بروز ميکند که نظام حاکم فضا را مقداری باز کند. مثل سالهای ۵۶ که منجر به اعتراضات مردمی شد و به سقوط نظام سلطنتی ختم گرديد و يا در سالهای اوليه اصلاحات همينکه فضا کمی باز شد صدای اعتراضات و افشاگريها شدت گرفت که با عملکرد خائنانه اصلاح طلبان همه معترضين به زندان افتادند و راهی تبعيد شدند.

لذا به اپوزيسيون محترم بايد نصيحت کنم که به اين اعتراضات دلخوش نکنيد. ماشين سرکوب در اين کشور از موتور دين و مذهب کمک ميگيرد و بسيار قوی است و هر اعتراضی را در نطفه خفه ميکند. از خواب و رويا بيرون بياييد اين ملت اهل درگيری و مبارزه نيست . بگذاريد لااقل کارگران بدبخت و بينوا به حقوق خود برسند.

در جریان هفتمین انتخابات ریاست جمهوری خبرهای پراکنده ای از دخالت سپاه در جریان رای گیری و چاپ شناسنامه و یا برگه رای گیری از سوی محافل سیاسی و غیر رسمی بگوش میرسید
خیلی ها معتقدند که احمدی نژاد همین تعداد رای را هم با کمک عملیات چاپخانه ای سپاه بدست آورده
امروز که این خبر را در مورد تلاش سپاه برای تغییر نتیجه انتخابات در عراق را خواندم یاد زمان انتخابات ریاست جمهوری افتادم که جانشین سپاه در مراسم صبحگاه گفته بود ما برای موفقیت در این انتخابات برنامه ریزی دقیقی کرده بودیم
برنامه ریزی دقیق آنها اینگونه بوده است. بخوانید